İlişkilerde fedakârlık ilk başta sevginin en saf hali gibi görünür. İnsan sevdiği için alttan alır, anlayış gösterir, kendi ihtiyaçlarını erteler. Ama bazı ilişkilerde fedakârlık zamanla bir jest olmaktan çıkar ve görünmez bir göreve dönüşür. Çünkü insan doğasının rahatsız edici ama gerçek bir tarafı vardır: Sürekli verilen şey, bir süre sonra “özel” olmaktan çıkar ve beklentiye dönüşür. İlk zamanlar minnet duyulan davranışlar, zamanla ilişkinin standart ayarı gibi algılanmaya başlanır. Ve tam o noktada alma-verme dengesi sessizce bozulur.
