Bursa'da bir ipek dokuma atölyesinde, tezgâhın başında oturan ustanın parmaklarını izlemiştim uzun uzun. Mekik gidip geliyor, ipin gerilimi her seferinde bir tık farklı, çünkü elin hafızası hiçbir zaman makine kadar itaatkâr değildir. Usta bana “Her kumaşın bir nefesi vardır,” demişti, “makine dokur ama nefes alamaz.” O gün aklımda kalan bu cümle, bugün önümde duran soruyu da özetliyor aslında: Teknoloji sanatın nefesini taklit edebilir mi, yoksa yalnızca ritmini mi kopyalayabilir?
