Sonra bir anda orta raflardan biri duvara biraz daha gömüldü. Bu haliyle kitaplık; Afrika kırsallarında açlığa terk edilmiş insanlar gibi, karnı sırtına yapışmış bir halde varlığını sürdürmeye çalışıyordu. Böylelerinin vücutları erir ama baş bölgeleri hacim kaybetmez, baktığında kişi sadece dev bir kafa gibi gözükür ya… İşte aynen o şekilde. Zamanla, okumayı ertelediğim her şey, kitaplıkla duvar arasında görünmez bir boşluğa doluyor, üst raflar sanki içeriden biri ittiriyormuş gibi öne doğru eğiliyordu. Kocaman kafası, karnı sırtına yapışmış hilkat garibesi formu ile kitaplığım bana bir şey anlatmaya çalışıyordu, çok belliydi.
