Charlie Chaplin seyircilerine bir şaka yapar ve herkes gülmeye başlar. Charlie aynı şakayı tekrar yapar ve bu sefer birkaç kişi güler. Bunun üzerine aynı şakayı bir kez daha yapar ve kimse gülmez. Sonra Charlie seyircilere şunu söyler “Aynı şakaya defalarca gülemiyorsunuz. Peki, neden aynı şey için tekrar tekrar ağlıyorsunuz ve üzülüyorsunuz…” Charlie’nin bu basit anlatısı bize aslında insan zihninin neşe ile keder karşısındaki asimetrik tutumunu gözler önüne seren güçlü bir felsefi ve psikolojik metafor taşımaktadır.
